เผลอแป๊บเดียว ... ก็เข้าสู่ช่วง “วันแม่” อีกแล้ว
มองไปทางไหน เห็นแต่ดอกมะลิ ๆๆๆๆๆ ...
ก็มีแต่เรื่องราวของ “วันแม่” ....
ดีๆๆๆๆๆ
สำหรับข้าพเจ้านั้น ... ขอบอกตรงๆ ว่า
สมัยปีก่อนๆ ที่ผ่านมา ...
“วันแม่” ทีไร ... ก็รู้สึกนึกถึงแม่มากมาย ....
แต่ก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่า ...
เราคิดถึงแม่จริงๆ ... หรือว่า ...
ประมาณว่า ....
ณ วันที่ 8-9-10 สิงหา .... ก็เริ่มรักแม่นิดๆ
พอถึง 11-12-13 สิงหา .... ก็รักแม่จับใจ
พอถึง 14-15-16 สิงหา .... ก็แบบว่า .... รักบ้าง
แต่พอตั้งแต่ 17 สิงหา ... เป็นต้นไป
ก็ ...อืมมม์ ... ก็รักนะ
แล้วก็เข้า loop เดิมๆ ….
แบบว่า .... รักกันบ้าง ลืมกันบ้าง เบื่อกันบ้าง
วีนกันบ้าง เซ็งกันบ้าง .... ตามประสาแม่ลูก
แล้วจะกลับมา ฉ่ำกันอีกที ...
ก็ 8 สิงหา ... ปีหน้าโน่น
นะแม่ นะ ...
สำหรับปีนี้ .... พ.ศ. 2552
อะไรๆ ในชีวิตของข้าพเจ้าก็เปลี่ยนไปหมด
ทั้งนี้ ... ก็นับตั้งแต่สี่เดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา
ที่แม่ของข้าพเจ้า เจ็บป่วย ... จากการหกล้ม
ซึ่งโดยสรุป ...
แม่ก็ต้องทำการผ่าตัดสมอง 2 ครั้ง ...
ณ ตอนนี้ ... แม่ก็กลับมาอยู่บ้านแล้ว
กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมๆ กับข้าพเจ้าเหมือนเดิม
ทุกสิ่ง ... ดำเนินไปเหมือนเดิม
แต่ก็มีบางสิ่ง ... เปลี่ยนไป แบบไม่เหมือนเดิม
เพราะ ผลกระทบจากการบาดเจ็บครั้งนี้ ... มากมายยิ่งนัก
ณ บางเวลา .... แม่ก็เป็นแม่คนเดิม
อยู่ ณ ความทรงจำเดิมๆ ในโลกปัจจุบัน
แต่ ณ บางเวลา .... แม่ก็ย้อนยุค ย้อนอดีต ...
ท่องเที่ยว ย้อนเวลาไปไกลแสนไกล
โลกปัจจุบัน .... กลายเป็นโลกอดีตไปหมด
หรือ บางที ...แม่ ก็ล่องลอยไปในจินตนาการที่ไม่เป็นจริง
ณ บางเวลา แม่ก็ร่าเริงสุดขีด ....
ณ บางเวลา ... แม่ก็สลดหดหู่
และ ณ บางเวลา .... แม่ก็นิ่งเฉย ไม่รับรู้ทุกสรรพสิ่ง ....
ดังนั้น
วงจรชีวิตของข้าพเจ้า ณ ตอนนี้ ... เปลี่ยนแปลงใหม่หมด
ชีวิต เริ่มต้น .... ตั้งแต่ 5.30 น.
ก็เริ่มดูแล จัดเตรียมอาหาร .... สำหรับแม่
ออกไปซื้อเขาบ้าง ... ทำเองบ้าง ... อุ่นบ้าง
ประมาณ 6.30 น. .... แม่ก็ตื่น
อาจจะร่าเริงบ้าง หงุดหงิดบ้าง ....
อาจจะจำข้าพเจ้าได้บ้าง ... จำไม่ได้บ้าง
แต่แม่ ก็ยังคงเป็นแม่ของข้าพเจ้าเสมอ ...
แล้ว... เราก็กินข้าว ด้วยกันทุกเช้า ....
บางวันแม่ก็ตักอาหารได้ดี กินได้เอร็ดอร่อย
แต่บางวันก็ควบคุมมือไม่ได้เลย ... ก็ต้องคอยป้อน
กินกันไป คุยกันไป .... รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง
แต่ก็ทำกันแบบนี้ทุกวัน .... มาหลายเดือนแล้ว
และก็ ... จะทำต่อไป
สำหรับอาหารมื้อเที่ยงและมื้อเย็น นั้น ....
ก็ผ่านการคัดสรร จากข้าพเจ้าทุกมื้อ
อะไรที่แม่ชอบ แม่ไม่ชอบ ....
อะไรที่แม่กินได้ แม่กินไม่ได้
ก็เลือกสรร มาให้ครบถ้วน
และ หากไม่ติดธุระงานสอนหนังสือ หรือการงานอื่นใด ....
ข้าพเจ้า ก็นั่งกินข้าวกับแม่
ป้อนข้าวแม่ ชวนแม่คุยโน่นคุยนี่ ....
ทำแบบนี้ ทุกมื้อ ... ทุกวัน ทุกคืน เสมอ ....
... คุยไป ยิ้มไป หัวเราะไป เศร้าไป
ร่วมสุข ร่วมทุกข์ ... ไปด้วยกัน 
ตลอดชีวิตที่ผ่านๆ มาของข้าพเจ้า
มีสิ่งหนึ่ง ที่ข้าพเจ้า ไม่เคยมีให้แม่เลย ....
นั่น ก็คือ .... ไม่มี “เวลา” ให้แม่
เพราะในภาวะปกติ ... ข้าพเจ้า ก็พูดคุยกับแม่แบบแว๊บๆ ...
เพราะถือว่า อยู่บ้านเดียวกัน ...
ก็เลยคิดว่า .... คงจะไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกันมากมาย
เวลา แม่พูดอะไร ถามอะไร บ่นอะไร ....
ข้าพเจ้าก็ เออๆ ออๆ ไปตามเรื่องตามราว
แบบว่า ... ไม่ค่อยจะใส่ใจ เท่าใดนัก ...
แต่ ... ณ ตอนนี้
ณ ช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ของแม่ ....
ข้าพเจ้า .... ตั้งใจ ว่า
จะพยายาม มีเวลาให้แม่ ให้มากที่สุด ....
มาก ... เท่าที่ข้าพเจ้าจะทำได้
ตัวอย่าง ของกิจกรรมในแต่ละวัน .... ที่เราได้ทำร่วมกัน
ก็มีมากมายหลายหลาก เช่น
เช่น หาหนังเฉิ่มๆ เชยๆ สมัยเก่ามาเปิดให้แม่ดู
ฟังเพลงย้อนยุค กับแม่ ... หรือ นั่งดูรูปเก่าๆ กับแม่....
หรือ แม้แต่ ....
พยายาม ทาเล็บสีสวยๆ ให้แม่
หรือ ทำสีผมแบบเปรี้ยวๆ ให้แม่
ท้ายสุด .... สิ่งที่ทำให้แม่ทุกวัน ...
ก็คือ .... ส่งแม่เข้านอน ทุกคืน
เพียงแค่ ... ได้นั่งมองดูแม่ ค่อยๆ นอนหลับช้าๆ
ได้ดูแม่ นอนยิ้มน้อยๆ ... เหมือนเด็กๆ ที่มีความสุข
แค่นี้ ....
ก็สุขเหลือหลายแล้ว สำหรับข้าพเจ้า
และนี่ ก็คือ ....
สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต ของข้าพเจ้า ในช่วง 3-4 เดือน ที่ผ่านมานี้ ...
ดังนั้น
หากวันไหน ... ข้าพเจ้าไปสอนหนังสือ
ข้าพเจ้า ก็จะกระวนกระวายใจเสมอ ว่า ....
เที่ยงนี้ เย็นนี้ ... แม่จะเป็นอย่างไร หนอ ?
แม่จะวีน จะเปรี้ยว จะเริงร่า .... มากน้อยแค่ไหน หนอ ?
หรือว่า ...
แม่จะนิ่งเงียบ ไม่ยอมทำอะไรเลย ….
นอกจาก .... นั่งชะเง้อคอยข้าพเจ้ากลับบ้าน
ด้วยประการทั้งปวง ....
หากมองว่า เรื่องเหล่านี้ ไร้สาระ .... หรือ ยุ่งยาก
หรือ เป็นพันธะ หรือ เป็นภาระ ...
มันก็คิดแบบนี้ ได้จริงๆ ....
แต่ สำหรับข้าพเจ้า แล้ว ….
สิ่งที่ข้าพเจ้าทำให้แม่ ในวันนี้
คือ สิ่งอันน้อยนิด ยิ่งนัก ....
หากเทียบกับทุกๆ สิ่งที่แม่เสียสละ อดทน
และทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อข้าพเจ้า .... ด้วยความเต็มใจตลอดมา
เพราะ ชีวิต นี้ .... ไม่แน่นอน และ สั้นยิ่งนัก
ดังนั้น
หากมีโอกาส ... ก็อย่าลังเล ที่จะทำสิ่งดีๆ ให้กับคนที่เรารัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง .... กับพ่อแม่ ของเรา
และ ... สำหรับข้าพเจ้า นั้น
ทุกๆ วัน .... นับตั้งแต่นี้ เป็นต้นไป ....
ทุกๆ วัน .... คือ “วันแม่” ในใจข้าพเจ้าเสมอ .....
....................................
ทบทวน ... อ่าน IE Story ตอนเก่าๆ
เกี่ยวกับข้าพเจ้า กับ แม่ ... ได้ที่นี่
ตอนที่ 42 : เขียนถึงแม่ตัวเอง ... สักครั้ง
และ
ตอนที่ 203 : ความปรารถนา ... ของแม่
..............................
1 ความคิดเห็น:
คิดถึงแม่สุดหัวใจ
้ืhn
แสดงความคิดเห็น